محققان براي اولين بار نشان داده اند كه فكر كردن درباره اين كه دارو، درد را دور مي كند، مغز را تحريك به رهاسازي مسكن هاي طبيعي خودش مي سازد. گرچه اين تاثير پلاسبو (ماده بي اثر) بر درد مدتهاست مردود شمرده شده، دانشمندان اخيرا فعاليت خاصي را در مراكز مغزي مربوط به درد پس از به كار بردن درمان هاي ساختگي و غيرواقعي، مورد توجه قرار داده اند.
به گزارش مديكال نيوز، يك مطالعه جديد شيمي مغز كه پلاسبوي مربوط به درد ايجاد شده را مورد بررسي قرار داده است.
محققان دانشگاه ميشيگان 140 مرد جوان داوطلب را انتخاب كرده و پزشكان يك محلول نمكي غليظ شده را براي القاي درد به عضله فك آنها تزريق كرده و مغز آنها را اسكن كردند. تزريقات همزمان با انجام اسكن از طريق توموگرافي انجام شد طي جلسه اول به داوطلبان گفته شد دارو دريافت كنند (كه در واقع پلاسبو بود) تا دردشان كاهش يابد.
زماني كه به شركت كنندگان گفته شد آماده خوردن دارو باشند و در عوض پلاسبو به آنها داده شد، افزايش را در فعاليت سيستم هاي اوپوئيد اندوجنوس نشان دادند. اين سيستم به طور طبيعي براي توقف يا كند كردن انتقال سيگنال هاي درد از يك سلول عصبي به سلول بعدي عمل مي كند، و نيز با موادي همچون هروئين، مورفين؛ متادون و بي حس كننده هاي مختلف واكنش نشان مي دهد.
به گفته يكي از محققان دست اندركار اين تحقيق اين ضربه جدي ديگري بر اين عقيده وارد مي كند كه اثر پلاسبو كاملا روحي رواني است.
وي مي گويد بدين ترتيب ما دريافتيم كه سيستم اندورفين در نواحي از مغز كه مربوط به درد است فعال شدند و اين فعاليت با آگاه ساختن افراد از اين كه داروي تخفيف دهنده درد به آنها داده شده افزايش يافت. سپس داوطلبان گزارش كردند كه درد آنها كاهش يافته است. در اينجا ارتباط ذهن با بدن كاملا روشن است. طي اسكن هر 15 ثانيه يك بار از بيماران درباره شدت احساس درد در مقياس 100 سوال مي شد. همچنين محققان سوالاتي درباره خلق، احساسات و ديگر جزييات طي اسكن پرسيدند.
علاوه بر اين محققان بدون آگاه ساختن شركت كنندگان، ميزان درد آنها را افزايش دادند. آنها به تدريج بر ميزان محلول نمكي تزريقي به عضله فك افزودند در حالي كه اسكن نيز انجام مي شد، در حالي كه تحمل تزريقات تقريبا يكسان باقي ماند. اين امر نشاندهنده يك كاهش در حساسيت به درد بود كه شركت كنندگان از آن بي اطلاع بودند. نتايج فوق ممكن است توضيحي بر اين مطلب باشد كه بسياري از افراد مي گويند درمان هايي اثر تسكين دهنده بر آنان دارد كه هيچ عملكرد فيزيولوژيكي بر عليه بيماري ندارند و از درمان روانشناختي بيشتر بهره مي برند.
به هر حال به دليل آن كه اين تحقيق در مردان سالم انجام گرفته مطالعه بيشتري مورد نياز است تا تعيين كند كه آيا همان راه هاي شيميايي در زنان و افرادي كه از بيماري هاي مختلف رنج مي برند، موثر خواهند بود يا خير. دليل آن كه محققان مردان سالم را انتخاب كردند اين بود كه در زنان و افراد بيمار، اختلالات خلقي، نوسانات هورموني و ديگر شرايط سيستم اندورفين را تحت تاثير قرار مي دهد.
_______________________
گرداورنده :دکتر افسانه زرگر